Praktyka ewidencjonowania księgowych różnic kursowych

Sporządzanie i ewidencjonowanie bilansów to bardzo skomplikowana procedura księgowa, częściowo ujęta w ramy prawne ( ustawa o rachunkowości artykuł 30 ustęp 4 z dnia 29 września 1994 roku ), częściowo zależna od praktyki księgowego i biegłego rewidenta.

Pierwsze trudności ewidencji księgowych różnic kursowych napotykamy wtedy, kiedy w wyniku bilansowej wyceny tak zwanych aktywów i pasywów w firmie różnice kursowe są zaliczane bezpośrednio do przychodów, lub kosztów finansowych. Przychody w języku księgowości oznaczają „dodatnie różnice”, a koszty finansowe oznaczają „ujemne różnice” .Zapisy w księgach rachunkowych powinny wyglądać następująco- księgujemy na kontach zespołu 7 przychodów finansowych pod nazwą „dodatnie różnice kursowe”, natomiast koszty finansowe księgujemy w korespondencji z kontem zespołu 1 i 2 pod nazwą „ujemne różnice kursowe” .

 

Firma prowadząc działalność zaciąga różnego typu zobowiązania służące sfinansowaniu środków trwałych, środków trwałych w budowie oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jeśli na dzień bilansowy nie zostały one oddane do użytkowania wówczas korygują cenę nabycia lub koszt wytworzenia tego składnika majątku firmy. Natomiast po oddaniu ich do użytkowania różnice kursowe dotyczące nieuregulowanych zobowiązań z tytułu ich zakupu, zalicza się odpowiednio albo do przychodów albo do kosztów finansowych.

 

Sprawozdanie finansowe ujmuje różnice kursowe w następujący sposób .

Rozliczanie różnic kursowych po wycenie bilansowej dokonuje się w sposób wynikowy ( inaczej per saldo) w rachunku zysków i strat. Wykazuje się wielkość, która jest różnicą przychodów finansowych i kosztów finansowych.

Wartość wynikową czyli per saldo ujmuje się w następujący sposób. Per saldo może wykazywać

– nadwyżkę kursowych różnic dodatnich nad ujemnymi i wtedy księgujemy ją w „inne przychody finansowe”

– nadwyżkę kursowych różnic ujemnych nad dodatnimi i wtedy księgujemy ją jako „inne koszty finansowe”.

 

Jeśli podstawa prawna ( w tym wypadku cytowana wyżej ustawa o rachunkowości artykuł 30) nie wystarcza do rozwiania wątpliwości w księgowaniu różnic kursowych, to rozstrzygająca jest opinia biegłego rewidenta przy badaniu bilansu.